Ανακαλύπτω όσο περνάει ο καιρός πόσο μπορεί να σου λείπει ένα πρόσωπο όχι απαραίτητα ο σύντροφος σου κάποιον που θα μπορούσες να τον κοιτάξεις ερωτικά αλλά , ένα πρόσωπο από το στενό οικογενειακό σου περιβάλλον. Είναι αυτό που συναντάς μπροστά σου κατά την διάρκεια της ζωής σου, όλα έχουν τον κύκλο τους όπως ένα άνθος , από σπόρο γίνετε μπουμπούκι από μπουμπούκι άνθος και υστέρα μαραίνεται , είναι ο κύκλος της ζωής είναι εκείνοι οι παράμετροι που όρισε η φύση. Για κάποιους σωστό, για κάποιους άλλους ασυμβίβαστο, .
Η απουσία ενός ατόμου από την ζωή σου από την καθημερινότητα που διανύεις ,όσο μάλλον πως με αυτό το άτομο έχεις συνδυάσει όσο θυμάσαι εσένα τον εαυτό σου , τα παιδικά σου χρόνια, την εφηβεία σου και σε έχει βοηθήσει σε κάθε περίοδο της ζωή σου. 'Οταν ήθελε ένα χέρι βοηθείας όταν δεν μπορούσες να αντλήσεις από τον εαυτό σου δύναμη και να σε στηρίξει εκείνος πίστευε σε εσένα και σε στήριζε σε κάθε σου απόφαση .Και τώρα λείπει έχει φύγει για πάντα, δεν θα μπορέσεις να του ξανά περιγράψει μια ασήμαντη μέρα σου, δεν θα ξανά ακούσεις την φωνή που άκουγες και σε ηρεμούσε, σε γέμιζε ελπίδες και αισιοδοξία να ακούσεις τα σοφά λόγια του τις απόψεις του.
Τώρα ποια έχεις να θυμάσαι, και να κάνεις πράξεις τα λόγια που έλεγες η υποσχέσεις που έδωσες, να τον κάνεις περήφανο μην αφήσεις τον χρόνο να ξεθωριάσει την παρουσία του την εικόνα του όπου και αν βρίσκετε , όπου και αν με βλέπει πάνω σε μια ταράτσα, μέσα από ένα παράθυρο, ίσως σε ένα βουνό.
Πάντως ξέρω ότι με βλέπει.
