Οι Ανθρωποι παντα Φευγουν

  Και κάπως έτσι θέλουν να μας πουν ότι ο χρόνος τους μαζί σου τελείωσε σαν ημερομηνία λήξης σαν μια εποχή που έφτασε στο τέλος της ότι ο χρόνος ποια σε αυτό το μέρος απλά έληξε και ήρθε η ώρα απλά να φύγουν χωρίς να πουν κάτι ούτε αντίο ούτε καν να πουν τους λόγους που φεύγουν που σε αφήνουν μονό σου χωρίς υποστηρίξει χωρίς βοήθεια .
  Μείνανε πήραν όσα είχαν να πάρουν, μάθανε αυτά που έπρεπε να μάθουν και αποχωρούν ένα βράδυ μέσα στα σκοτάδια σε ένα στενό δρομάκι  δίχως φώτα χωρίς να βλέπουν το τέλος του δρόμου που θα τους βγάλει , χωρίς να ζητήσουν βοήθεια  χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους να δουν αυτά που αφήνουν αγαπημένα πρόσωπα,  αναμνήσεις. 
Και εσύ απλά στέκεσαι και βλέπεις τον άνθρωπο που τόσο εμπιστευτικές και μοιράστηκε  σκέψεις, όνειρα, βράδια  να σε εγκαταλείπει χωρίς δεύτερη σκέψη αναζητώντας κάτι παραπάνω.

60 miles per hour and thinking

Τελικά τι σημαίνει να 

αγαπάς κάποιον πραγματικά ;

Έπρεπε να κρατήσει για πάντα

προκειμένου να δεχτείς 

ότι είχε υπάρξει κάποτε ;

Απλά ένα ταξίδι 

χιλιάδων χιλιομέτρων 

ξεκινά με ένα απλό 

βήμα , και συνεχίζεται  

με υπομονή και με επιμονή .

Κάτι φεύγει ...

   Τι ανόητα πράγματα κάνουμε στο απόηχο μιας χαμένης αγάπης. Πόσο πολύ οργιζόμαστε, πόσο απελπιζόμαστε όταν κάτι μας στερεί έξαφνα, λες και είχαμε κάποιο δικαίωμα να την απολαμβάνουμε για πάντα, δική μας. Δεν θεωρούμε την αγάπη κάτι το οργανικό, που θα μπορούσε να μαραθεί και να πεθάνει όπως και τα λουλούδια σε ένα βάζο. Τη συγκρίνουμε με τα μέταλλα και πετράδια, με πράγματα τα οποία παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Όταν πεθάνει η αγάπη, την αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι το πολύτιμο, το συγκεκριμένο, το ιδιόκτητο, κάτι που μας έχουν κλέψει. Τρέχουν στο κατόπι της, ικετεύουμε να γυρίσει, εκδικούμαστε την απώλεια της, επιχειρούμε να την αποσπάσουμε απο όποιον μας την έκλεψε. Αδυνατούμε να φανταστούμε πως θα μπορούσε να σκορπίσει σαν ατμός , πως ήταν μόνο μια στιγμή που περνά και  χάνεται...