Κάτι φεύγει ...

   Τι ανόητα πράγματα κάνουμε στο απόηχο μιας χαμένης αγάπης. Πόσο πολύ οργιζόμαστε, πόσο απελπιζόμαστε όταν κάτι μας στερεί έξαφνα, λες και είχαμε κάποιο δικαίωμα να την απολαμβάνουμε για πάντα, δική μας. Δεν θεωρούμε την αγάπη κάτι το οργανικό, που θα μπορούσε να μαραθεί και να πεθάνει όπως και τα λουλούδια σε ένα βάζο. Τη συγκρίνουμε με τα μέταλλα και πετράδια, με πράγματα τα οποία παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Όταν πεθάνει η αγάπη, την αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι το πολύτιμο, το συγκεκριμένο, το ιδιόκτητο, κάτι που μας έχουν κλέψει. Τρέχουν στο κατόπι της, ικετεύουμε να γυρίσει, εκδικούμαστε την απώλεια της, επιχειρούμε να την αποσπάσουμε απο όποιον μας την έκλεψε. Αδυνατούμε να φανταστούμε πως θα μπορούσε να σκορπίσει σαν ατμός , πως ήταν μόνο μια στιγμή που περνά και  χάνεται...